Hoe het begon:

Een nieuwe uitdaging was het ... In mei 2021 werd ik de 'officiële huisdichter' van AZ Diest. Viermaandelijks bezorgde ik wat 'leesvoer' (poëzie met meestal een bijhorende tekst) voor het 'gAZeDje', het tijdschrift voor de medewerkers van het Algemeen Ziekenhuis van Diest. In november 2025 kondigde zich het einde van een kwarteeuw 'het gAZeDje' aan. In de ultieme uitgave werd mijn bijdrage ‘Jongens, kerels, mannen' (proza en poëzie) over 4 pagina’s gespreid. Spijtig dat net in het jubileumjaar (jaargang 25) het tijdschrift voor de medewerkers van AZ Diest ter ziele ging; tenminste toch de gedrukte versie. Er wordt/werd(?) nog nagedacht over een digitale verderzetting (voor het lokale netwerk van AZ Diest zelf welteverstaan).

Hoe het eindigde:

De verhuis naar het nieuwe ziekenhuisgebouw bracht meer organisatie en werk met zich mee dan verwacht, zodat er voor het realiseren van het augustusnummer van 2025 geen tijd meer was. Gevolg: het jaar 2025 werd afgesloten met slechts 2 van de gebruikelijke 3 uitgaven.

Het was meteen ook mijn laatste bijdrage in een nochtans totaal vernieuwd tijdschrift voor wat zowel papier als lay-out betrof (met dank aan Emma Nollet). “Spijtig, spijtig”, zou vriend van de poëzie Wim Helsen gezegd hebben. Het was wat het was. Nolens volens stopte hier dus mijn opdracht als ‘Huisdichter van AZ Diest’. Ik heb het met veel graagte gedaan. Mijn bijdragen vind je hieronder gegroepeerd: